In een ver verleden ben ik een keer op blind date geweest. Dit was pre internet, webcam en zelfs de mobiele telefoon. Het was een lunch afspraak met een ballerig type met priemende bruine ogen, die op een ministerie werkte. Ik werkte toen als office manager voor de Federatie van Kunstenaars en iemand kende iemand die weer iemand kende waar ik echt kennis mee moest maken. De date, ergens in een lunchroom in het Statenkwartier, werd een ware beproeving. De man was vre-se-lijk! Hij droeg een pak die hij waarschijnlijk elke werkdag droeg en daardoor glom van vuil en vet. Er hing sowieso een onaangename geur om hem heen en het irriteerde me dat hij te vaak mijn hand of arm even aanraakte als hij sprak.
Wat mij betreft was het hate at first sight.
Terwijl ik de seconden aan het aftellen was, kletste hij honderuit over zichzelf. Gapen vond ik onbeleefd, dus gaf ik op de juiste momenten een knikje of mompelde iets. Toen hij mij na de lunch voor mijn kantoor afzette vroeg hij of hij een kusje mocht en hield zijn gezicht vlak bij de mijne. Een misselijkmakend gevoel borrelde op. Ik was flabbergasted. Een kusje? Een kusje? WTF?! Wat voor indruk heb ik hem gegeven dat hij dat zo maar aan me durft te vragen? Met een “ik kus niet op een eerste date”, rukte ik de gordel los, opende de deur en liep snel mijn vrijheid tegemoet. Ik heb hem n0oit meer gezien.
